Depremler içimde fırtınalar koparıyor. Sanki binalar değil, hayatımız sarsılıyor. Okulda öğrendiğimiz fay hatları gibi kelimeler hepsi bir yana; o an, her şeyin ne kadar kırılgan olduğunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Hatırlıyorum, daha yeni kalkmıştım. Kahvaltımı yapıyordum , mutfağın sallanmasıyla ayaklandım. İlk başta ne olduğunu anlamadım, sersem gibiydim. Sonra annemin çığlığını duydum ve her şey netleşti: Deprem! O an, hayatımın en uzun saniyeleri gibiydi. Duvarlar sanki üzerime geliyordu, eşyalar düşecek kadar hareket ediyordu. Deprem bittikten sonra hemen aşağıya koştum .Dışarıya koşarken, sadece hayatta kalmak vardı aklımda.
Sonrasında yaşananlar ise tam bir kabus gibiydi . Herkes korkmuş...Neyse ki çok uzun sürmemişti ve hiç bir hasar yoktu. Ama en çok da, dayanışma duygusu etkiledi beni. Tanımadığımız insanlar, birbirlerine yardım etmek için seferber oldu. İşte o zaman anladım, en zor zamanlarda bile insanlık ölmemişti.
